Vet en groen

Bij het lezen van deze nieuwsbrief, met daarin het artikel over de toerusting voor senioren van Nu, moest ik terugdenken aan het begin van mijn loopbaan. Mijn eerste stappen zette ik ooit als kleuterjuf op de Rehobothschool in Uddel. Op een dag kregen we als schoolteam een voorlichting over pensioenopbouw. Er was iets veranderd in het pensioenstelsel en we moesten daarover nadenken en persoonlijke keuzes maken.

Ik was toen negentien of twintig jaar oud – en eerlijk gezegd – er is toen weinig van dat nadenken terechtgekomen. Wat ik wél onthouden heb, is dat we maximaal veertig jaar zouden werken. Dat betekende dat ik, als ik negenenvijftig zou zijn, met pensioen mocht. Inmiddels zijn we heel wat stelselwijzigingen verder en is er veel verschoven. Volgens de Rijksoverheid is mijn AOW-leeftijd nu nog niet bekend. Die wordt pas vijf jaar van tevoren vastgesteld, maar ligt minimaal op 67 jaar en 3 maanden.

Ooit zei ik regelmatig: “Als ik 62 mag worden, hoop ik te kunnen stoppen met werken.” Die zin heb ik al lang niet meer uitgesproken. De jaren zijn voorbijgevlogen. Ik heb verschillende banen in verschillende plaatsen gehad en ik moet niet aan denken om nu al met pensioen te gaan.

Ik ben dankbaar voor mijn gezondheid, voor de organisatie waarvoor ik mag werken, voor mijn fijne collega’s en de goede samenwerking met onze achterban en anderen. Toch komt voor velen het moment dat de werkelijkheid daar is: met pensioen — nu. In één van de artikelen, komt dit aan bod. Ook het verhaal van Marius en Gerda laat zien dat ook in deze levensfase effectieve communicatie, aandacht voor elkaar, een zinvolle daginvulling, belangrijke zaken zijn.