- Home
- Schoolmaatschappelijk werk in de praktijk - casus Noa (MBO
Schoolmaatschappelijk werk in de praktijk - casus Noa (MBO
Meisje 17 jaar (voor het gemak Noa genoemd) komt via de locatiedirecteur bij mij (SMW) terecht. In overleg met de zorg coördinator worden de gesprekken bij het SMW gestart. Noa laat onacceptabel gedrag zien binnen de school. Ze komt soms dronken de school binnen, scheld docenten uit, laat veel absentie zien. Er is reden tot schorsing. Maar dit is een harde maatregel en omdat we vermoeden dat er meer aan de hand is start ik de gesprekken met Noa. Noa laat maar moeilijk externen toe en heeft ‘een muur om zich gebouwd’. Meerdere keren wordt ze dronken op school gesignaleerd en regelmatig spelen suïcidale gedachten op. Dit loopt uit op een concrete situatie waarbij ze in paniek opbelt bij een treinspoor. Omdat dit buiten schooltijd is, wordt de politie ingeschakeld. Noa lijkt elke keer om hulp te roepen, maar laat tegelijkertijd onacceptabel gedrag zien op school.
Zonder veroordeling probeer ik tijdens de gesprekken bij haar gevoel te komen. Ze begint zich te openen en voorzichtig komt de pijn naar boven. Van een slechte band met ouders, een oom die recent is overleden en nog iets groots wat ze niet kan delen. In de gesprekken steken we in op emotieregulatie. En volgen we samen de 4 rouwtaken van Manu Keirse. Echter als we net verder lijken te komen, volgt er toch weer een voorval van ongepast gedrag op school. Ze lijkt niet bestand tegen invloeden van vrienden en middelen gebruik. Daarnaast is het onder ogen komen van emoties ook eng. Juist doordat ze zo lang alles heeft weggestopt. Noa komt naar het volgende gesprek en deelt dat ze door haar rijinstructeur is verkracht. Dit was onbeschermd en nu is ze bang voor een onbedoelde zwangerschap. Ze is totaal in paniek en probeert mij laat in de avond te bereiken. De volgende dag hebben we een gesprek en stort ze haar hart. Samen zetten we vervolgstappen en wordt langzaam de noodzaak duidelijk dat ze steeds opnieuw keuzes maakt met nare gevolgen. Ze laat even in haar hart kijken. Ook pak ik terug op de rouwtaak ‘de pijn van het verlies aanvaarden’.
Ondertussen heb ik nauw contact met de locatiedirecteur en zorgcoördinator van school en adviseer ik hoe om te gaan als school met deze student. Ook voor de docenten bij wie ze in de klas zit. De problemen op school stapelen zich op en samen met 2 andere studenten veroorzaakt Noa onrust door haar gedrag. Ze neemt hier andere studenten in mee. Het SMW maakt samen met de zorg coördinator en locatiedirecteur een plan van aanpak hoe hiermee om te gaan. Het SMW heeft een gesprek met alle betrokken studenten. Dit heeft effect. Alleen blijft het gedrag van Noa en de onderliggende oorzaken aandacht vragen.
Ze wil absoluut niet dat ouders op de hoogte worden gesteld. Als zij zich niet in haar hart laat kijken, moeten we handelen naar het gedrag wat ze laat zien. Daarnaast blijf ik zoeken naar ingangen. Er is verder geen hulpverlening betrokken. Dat wil Noa absoluut niet. Ze onderkent meest van de tijd niet dat ze een probleem heeft. Uitzonderingen zijn de gesprekken die ik met haar voer waarbij ze soms in haar hart laat kijken. Ze komt dan meestal ook opdagen en stuurt tussendoor mails om haar hart te luchten. Bij de start van het nieuwe schooljaar komt ze met tegenzin naar school. Ze is duidelijk onder invloed en heeft op school alcohol gedronken. Hiermee overtreedt ze één van de gemaakte afspraken. In het dilemma tussen de grenzen van de school (ook naar andere leerlingen) en haar hulpvraag wordt een schorsing door school toch onvermijdelijk. Een gesprek met ouders wordt in gang gezet waarin we nu wel onze zorgen kunnen delen. Vanuit het SMW stuur ik aan om, naast de SMW-gesprekken op school, externe hulpverlening voor een stuk trauma behandeling en inzicht in de patronen die zijn ontstaan.
Een schoolmaatschappelijk werker